Animalia.pl :: Internetowy serwis o zwierzętach, sklep zoologiczny

sobota, 23 sierpnia 2014
 


Towary: 0 szt.
Wartość: 0.00 zł
Zaloguj się
Nowy użytkownik
Koty - karmy i akcesoria dla kotów
Psy - karmy i akcesoria dla psów
Konie i jeździectwo - sprzęt i akcesoria
Rybki - karmy i akcesoria akwarystyczne
Ptaki - karmy i akcesoria dla ptaków
Gryzonie - karmy i akcesoria dla gryzoni
Króliki - karmy i akcesoria dla królików
Gady i płazy- karmy i akcesoria dla gadów i płazów
Fretki - karmy i akcesoria dla tchórzofretek
Stawy i oczka wodne - akcesoria do wyposażenia i pielęgnacji
Stawy i oczka wodne - akcesoria do wyposażenia i pielęgnacji

Świerzb u psów

Autor: Agnieszka Pawłowska, 2009-01-08
Metod zwalczania świerzbowców jest kilka, choć czasem pasożyty te są bardzo oporne na leczenie. Terapia może polegać na stosowaniu preparatów typu spot-on, podawaniu leków w formie iniekcji podskórnych, tabletek, a także w formie sprayów. Zdarza się, że okres leczenia świerzbu wydłuża się nawet do kilku miesięcy. Szczególnie, jeśli dojdzie do wtórnych zakażeń bakteryjnych i ropnego zapalenia skóry, konieczne może okazać się wprowadzenie do terapii również antybiotyków.

Mimo, że Otodectes cynotis jest świerzbowcem zasiedlającym jedynie okolicę uszu, to on jest najczęstszą przyczyną świerzbu u psów. Zwierzęta zarażają się przez kontakt bezpośredni. Tak samo jak w przypadku świerzbowca drążącego, pasożyt może przenosić się pomiędzy różnymi gatunkami zwierząt, nie wyłączając człowieka. Długość życia świerzbowca usznego wynosi około dwóch miesięcy, jeden cykl życiowy począwszy od jaja do osiągnięcia postaci dorosłej trwa trzy tygodnie. Ponieważ głównym miejscem bytowania pasożyta jest zewnętrzny przewód słuchowy, to właśnie w tym miejscu objawy są najlepiej wyrażone. Niekiedy świerzbowiec może ulokować się na czole, szyi, tułowiu i ogonie aczkolwiek w miejscach tych inwazja zazwyczaj przebiega podklinicznie, a więc brak jest widocznych objawów.

W początkowym stadium zakażenia świerzbowcem usznym pies odczuwa znaczny świąd w małżowinie. Jej podrażnienie spowodowane jest miejscowym uszkodzeniem powierzchni skóry, wywołanym przez drążące tunele i odżywiające się naskórkiem pasożyty. Dochodzi do miejscowej reakcji zapalnej w uchu zewnętrznym, co objawia się zaczerwienieniem i opuchnięciem małżowiny. Wewnątrz ucha gromadzą się produkty przemiany materii pasożytów zmieszane z krwią i woszczyną, co daje wygląd złogów przypominających fusy od kawy o konsystencji wosku. Częste drapanie przez psa swędzącego ucha, w wyniku uszkodzenia skóry, może prowadzić do powstania krwiaków i wtórnych zakażeń bakteryjnych, prowadzących do ropnego zapalenia. Na krawędzi i u nasady ucha, a także na policzkach mogą pojawić się sączące wypryski. Przy dłuższym trwaniu choroby z ucha czuć nieprzyjemny zapach. Świerzb uszny zazwyczaj ogranicza się do kanału słuchowego zewnętrznego oraz wewnętrznej części małżowiny, jednak przy silnej i nieleczonej inwazji może dojść do perforacji błony bębenkowej. Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ uszkodzona błona bębenkowa otwiera drogę dla bakterii, które mogą w ten sposób wnikać do mózgu, wywołując różnego rodzaju zaburzenia neurologiczne takie jak skręt szyi, brak koordynacji ruchowej, zachwianie równowagi czy kręcenie się w kółko. Bardzo ważne jest, aby inwazja świerzbowca usznego została zwalczona w jak najwcześniejszym stadium, dlatego w przypadku zauważenia niepokojących zmian w uszach zwierzęcia należy zgłosić się do lekarza weterynarii. Świerzbowca można niekiedy zdiagnozować na podstawie badania otoskopowego, które polega na usunięciu z kanału słuchowego zalegającej w nim wydzieliny, a następnie za pomocą specjalnego narzędzia – otoskopu obejrzeniu wnętrza ucha. W celu ostatecznego rozpoznania pobiera się z ucha próbkę do badania mikroskopowego i szuka pasożyta pod mikroskopem. Rozpoznanie może być trudne jedynie w przypadku ciężkiego ropnego wyniszczenia. Leczenie jest w zasadzie bardzo podobne jak w przypadku świerzbowca drążącego.

Należy wiedzieć, że świerzbowiec, pomimo iż zazwyczaj całe swoje życie spędza na żywicielu, w niesprzyjających warunkach jest również zdolny do przetrwania w środowisku. Niektóre źródła podają, że pasożyty te są zdolne do przeżycia poza organizmem zwierzęcia nawet do trzech tygodni, dlatego przy wykryciu inwazji świerzbowców należy dokładnie wyczyścić i odkazić wszystkie przedmioty, z którymi zwierzę miało bezpośredni kontakt, mając szczególnie na uwadze przyrządy higieniczne jak psie szczotki czy grzebienie oraz psie legowisko i jego okolicę. Wszystkie zwierzęta mające kontakt z psem zakażonym należy poddać obserwacji i ewentualnemu leczeniu.

Ze względu na sposób szerzenia się świerzb jest chorobą występującą głównie w dużych skupiskach zwierząt, zwłaszcza w schroniskach i hodowlach. Ponieważ bardzo duże ryzyko dotyczy szczeniąt, których matka jest zakażona, kupując szczeniaka nie zapominajmy o dokładnym obejrzeniu miejsc, w których może pojawić się świerzb – ze szczególnym uwzględnieniem wnętrza ucha. W razie wątpliwości dotyczących stanu zdrowia malucha bezzwłocznie skontaktujmy się z lekarzem weterynarii – wczesne leczenie to pewna szansa na szybki powrót do zdrowia.

Idź do strony: 1 2 3



Wypowiedz się na forum...
Copyright © 2004-2007 Animalia.pl - wszystkie prawa zastrzeżone.
Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu. Kontakt z nami.
Animalia.pl korzysta z plików cookies. Aby dowiedzieć się do czego je wykorzystujemy kliknij tutaj.