Animalia.pl :: Internetowy serwis o zwierzętach, sklep zoologiczny

wtorek, 21 października 2014
 


Towary: 0 szt.
Wartość: 0.00 zł
Zaloguj się
Nowy użytkownik
Koty - karmy i akcesoria dla kotów
Psy - karmy i akcesoria dla psów
Konie i jeździectwo - sprzęt i akcesoria
Rybki - karmy i akcesoria akwarystyczne
Ptaki - karmy i akcesoria dla ptaków
Gryzonie - karmy i akcesoria dla gryzoni
Króliki - karmy i akcesoria dla królików
Gady i płazy- karmy i akcesoria dla gadów i płazów
Fretki - karmy i akcesoria dla tchórzofretek
Stawy i oczka wodne - akcesoria do wyposażenia i pielęgnacji
Stawy i oczka wodne - akcesoria do wyposażenia i pielęgnacji

Ciąża urojona u suk

Autor: Agnieszka Pawłowska, 2008-06-08
Ciąża urojona wśród niewykastrowanych suk jest zjawiskiem nad wyraz częstym i choć dotyczy zwierzęcia, jest dużym stresem także dla właściciela. Wbrew temu, co można wyczytać w niektórych źródłach, przypadłość ta nie jest żadnym poważnym zaburzeniem. Aby dobrze zrozumieć istotę problemu, należy zdać sobie sprawę, że pies nie jest małym człowiekiem i pewne mechanizmy w jego organizmie przebiegają inaczej niż u ludzi. U ludzi bowiem, ciąża urojona jest zaburzeniem o podłożu psychicznym i występuje najczęściej u kobiet, które mimo wyraźnych i silnych chęci z różnych przyczyn nie są zdolne do urodzenia dziecka. Wiąże się to głównie z bezpłodnością, połączoną z przedkładaniem problemu ciąży ponad inne sfery życiowe. U psów sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej. Choć mechanizm urojonej ciąży u suk nie jest w stu procentach zbadany, wszystko wskazuje na to, że mechanizm tego zjawiska u tego gatunku, jest zupełnie fizjologiczny czyli nie można nazwać go nieprawidłowością czy schorzeniem.

Ciąża urojona, nazywana też ciążą rzekomą czy pseudociążą u psów jest zjawiskiem całkowicie atawistycznym, którego korzenie sięgają czasów, kiedy psy były jeszcze zwierzętami nieudomowionymi, żyjącymi dziko. Uważa się, że dzisiejszy pies domowy (canis familiaris) pochodzi od wilka (canis lapus), a zjawisko ciąży urojonej zostało zapoczątkowane właśnie przez dziko żyjące wilki.

Wilki są zwierzętami stadnymi i żyją w grupach liczących do dwudziestu osobników. Grupy takie, nazywane watahami i wykazują ograniczony terytorializm, a w każdym stadzie panuje określona hierarcha, przy czym występuje tylko jedna samica dominująca. Kiedy zostanie ona zapłodniona, jej towarzysze zapewniają jej komfortowe warunki do rozwoju ciąży zapewniając spokój i pożywienie. Po porodzie, u pozostałych suk w stadzie pojawia się laktacja, co ma na celu zapewnienie oseskom dostatecznej ilości pożywienia. Mechanizm ten, polegający na synchronizacji cykli płciowych u wszystkich samic w stadzie, został wykształcony dla zabezpieczenia wilczych maluchów i wśród zwierząt dzikich funkcjonuje od tysięcy a nawet milionów lat, natomiast u dzisiejszego psa domowego, jest ewolucyjną pozostałością, czyli tak zwanym atawizmem. Atawizm (łac. atavus- przodek) to powtórne wystąpienie cechy fizycznej, bądź jak w tym wypadku zachowania, charakterystycznego dla odległych przodków danego gatunku. U ludzi również mogą pojawić się cechy atawistyczne, jak na przykład dodatkowe brodawki sutkowe czy wystąpienie szczątkowego ogona. U dzieci zdarza się nadmierne owłosienie na twarzy, plecach bądź całym ciele, które zanika podczas rozwoju osobniczego. Zjawisko atawizmu może występować również w świecie roślin, czego przykładem mogą być kaktusy z liśćmi zamiast cierni. Tak więc, atawizmy nie są schorzeniami, ale ujawniającymi się u niektórych osobników zanikłymi cechami ewolucyjnymi.

Idź do strony: 1 2 3 4 | następna strona



Wypowiedz się na forum...
Copyright © 2004-2007 Animalia.pl - wszystkie prawa zastrzeżone.
Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu. Kontakt z nami.
Animalia.pl korzysta z plików cookies. Aby dowiedzieć się do czego je wykorzystujemy kliknij tutaj.